Korespondencja sztuk jako zapis kondycji człowieka

Trzy spektakle dyplomowe: Trzy siostry. Dyplom, Pełne przebiegi oraz Przestańcie udawać, że jest wam dobrze, skoro wasza dusza zalewa się łzami - choć odmienne formalnie i dramaturgicznie - spotykają się w jednym obszarze refleksji: w namyśle nad kondycją współczesnego człowieka. Ich wspólnym mianownikiem jest doświadczenie napięcia między pragnieniem sensu a poczuciem niespełnienia, między potrzebą relacji a samotnością, między deklarowanym porządkiem a wewnętrznym chaosem emocjonalnym.
Teatr staje się tu przestrzenią intensywnego doświadczenia - miejscem, w którym emocje, konflikty i pytania egzystencjalne zostają ucieleśnione, wypowiedziane, zagrane. Obrazy Mai Gajewskiej nie są ilustracją tych spektakli, lecz ich wizualną odpowiedzią - zapisem afektywnego rezonansu, jaki powstaje w odbiorcy pod wpływem teatralnego przeżycia. To właśnie w tym miejscu ujawnia się korespondencja sztuk: nie na poziomie narracji, lecz na poziomie emocji, procesów i stanów wewnętrznych.
Organiczne, amorficzne formy budowane z warstw sepii oraz grafitowo-czarnego pigmentu zdają się materializować to, co w teatrze pozostaje niewidzialne: drganie emocji, pęknięcia psychiczne, napięcia pomiędzy kontrolą a rozpadem. Rozlewające się medium, miękkie przejścia tonalne i stopniowe zanikanie kształtów odsyłają do ludzkiego doświadczenia jako procesu - niestabilnego, zmiennego, niejednoznacznego. Obraz nie opowiada historii - on ją przeżywa.
Podobnie jak bohaterowie spektakli, malarskie formy balansują na granicy, między światłem a cieniem, strukturą a przypadkiem, obecnością a zanikiem. Kontrolowana absorpcja medium staje się metaforą ludzkiego funkcjonowania w świecie - próbą utrzymania formy w obliczu sił, które wymykają się pełnej kontroli. Minimalizm środków wyrazu wzmacnia sens: emocje nie są tu nazwane wprost, lecz ujawniają się poprzez napięcie, rytm i gęstość materii.
W tym sensie obrazy Mai Gajewskiej można odczytać jako mapy emocjonalne - wizualne ślady spotkania z teatrem, który dotyka spraw fundamentalnych: relacji, tożsamości, bólu, nadziei, potrzeby bycia wysłuchanym. Są one próbą nazwania tego, co po spektaklu pozostaje w widzu nie w formie myśli, lecz w postaci odczucia. Cykl obrazów funkcjonuje jako afektywny zapis doświadczenia teatralnego, w którym emocja zostaje przetworzona z performatywnego zdarzenia w autonomiczną formę wizualną.
Korespondencja między teatrem a malarstwem nie polega tu na przekładzie jednego języka na drugi, lecz na wspólnym trwaniu wokół pytania o człowieka. Obie dziedziny spotykają się w obszarze wrażliwości - tam, gdzie sztuka staje się nie tyle komunikatem, co przestrzenią uważności wobec ludzkiego doświadczenia.