Wystawy

Gry towarzyszą ludziom od wieków. Nie mają jednej ojczyzny. Nie można umieścić początków idei gry w żadnym konkretnym miejscu, ani czasie. Mają jednak zadziwiająco zbliżone formy. Były częścią rytuałów i obrzędów religijnych. Traktowano je z ogromną powagą, choć podobnie jak dziś dostarczały wielu emocji. Rzuty kośćmi informowały o woli bogów, piłka była odwzorowaniem wędrówki Słońca, wygrana w tabula stawała się probierzem lojalności wobec władcy. Poznawanie różnych gier jest wspaniałą podróżą po ludzkiej wyobraźni i uniwersalnej potrzebie sprawdzania swoich możliwości. Na taką wyprawę pragnie zaprosić wszystkich wielbicieli sportu i rywalizacji Muzeum Archeologiczne w Poznaniu, dzięki nowej wystawie p.t. Magia gry – sztuka rywalizacji.

W „Zamku” od kilku już lat wystawa World Press Photo ma swoją polską premierę – poznańska publiczność może oglądać najlepsze prasowe fotografie świata zaledwie tydzień po światowej premierze w Oude Kerk w Amsterdamie. W tym roku jesteśmy drugim miastem na świecie, do którego trafia ta ekspozycja.

Marek Luzar od czasów studiów malarskich w krakowskiej ASP zajmował się rysowaniem i malowaniem krajobrazów, ludzi, martwych natur. Robił filmy. To co robił było świetne lub gorsze, dobre lub średnie. Tak jak w życiu i w twórczości wszystkich malarzy. Jedno było wiadome od początku. Luzar nie udawał. Był sobą. Ryzykował po prostu tym, że malował prawdziwie to, co go wzruszało, to co go zachwycało, a także to, co przejmowało grozą.

Wystawa uświetniająca Jubileusz 70-lecia urodzin artysty podczas której zobaczymy prace z zakresu: malarstwa sztalugowego, „chorągwie”, techniki papierowe, rzeźba ceramiczna i ceramiczne kolaże. Część prac w ekspozycji powstała na Międzynarodowych Warsztatach Artystycznych Myślenice-Zarabie prezentowanych na trzech indywidualnych wystawach w Muzeum Regionalnym „Dom Grecki” i w Myślenickim Ośrodku Kultury i Sportu.

Wystawa uświetniająca Jubileusz 70-lecia urodzin artysty podczas której zobaczymy prace z zakresu: malarstwa sztalugowego, „chorągwie”, techniki papierowe, rzeźba ceramiczna i ceramiczne kolaże. Część prac w ekspozycji powstała na Międzynarodowych Warsztatach Artystycznych Myślenice-Zarabie prezentowanych na trzech indywidualnych wystawach w Muzeum Regionalnym „Dom Grecki” i w Myślenickim Ośrodku Kultury i Sportu.

Wystawa „Ćwiczenia z ukrycia” to prezentacja najnowszych, zrealizowanych w ciągu ostatnich dwóch lat kolaży Beaty Wilczek, a także pokaz prac inspirowanych ubiorem, powstałych przy współpracy z Michaliną Glurą, założycielką projektu modowego Schuhtütehemd. Kolaże Beaty Wilczek, zbudowane w oparciu o istniejące już obrazy, są połączeniem motywów pochodzących zarówno z autorskich sesji zdjęciowych, jak i całkowicie zapożyczonych z unikatowych i nieznanych szerzej wizualnych archiwów.

Wystawa „Ćwiczenia z ukrycia” to prezentacja najnowszych, zrealizowanych w ciągu ostatnich dwóch lat kolaży Beaty Wilczek, a także pokaz prac inspirowanych ubiorem, powstałych przy współpracy z Michaliną Glurą, założycielką projektu modowego Schuhtütehemd. Kolaże Beaty Wilczek, zbudowane w oparciu o istniejące już obrazy, są połączeniem motywów pochodzących zarówno z autorskich sesji zdjęciowych, jak i całkowicie zapożyczonych z unikatowych i nieznanych szerzej wizualnych archiwów.

O tym jak sąsiadujemy, jak się dogadujemy, bądź po prostu istniejemy obok siebie. Wystawa jest namiastką szerokiego tematu jakim jest relacja człowieka z rośliną, z roślinnością. Wspomnienia i obserwacje, w jakiejś części wspólne dla wielu osób, takie jak: fikus zataczający łuk przy suficie – podcinany bądź podwieszany przez swoich właścicieli, dziwnie rosnące drzewo – dopasowujące się do kształtu sąsiadującego budynku, mury pokryte roślinnym pnączem, bluszcz który przebił się z jednej strony kontaktu w ścianie na drugą, czy też wciąż i na nowo przycinane żywopłoty.. to zaledwie garstka przykładów na to jak wszechobecna jest relacja o której mowa. Przedstawiając prace kilku artystów, artystek przytaczamy wizualne anegdoty o tym nieustającym związku świata ludzkiego i roślinnego, o ich wzajemnych inspiracjach, a czasem potrzebie tolerancji.

O tym jak sąsiadujemy, jak się dogadujemy, bądź po prostu istniejemy obok siebie. Wystawa jest namiastką szerokiego tematu jakim jest relacja człowieka z rośliną, z roślinnością. Wspomnienia i obserwacje, w jakiejś części wspólne dla wielu osób, takie jak: fikus zataczający łuk przy suficie – podcinany bądź podwieszany przez swoich właścicieli, dziwnie rosnące drzewo – dopasowujące się do kształtu sąsiadującego budynku, mury pokryte roślinnym pnączem, bluszcz który przebił się z jednej strony kontaktu w ścianie na drugą, czy też wciąż i na nowo przycinane żywopłoty.. to zaledwie garstka przykładów na to jak wszechobecna jest relacja o której mowa. Przedstawiając prace kilku artystów, artystek przytaczamy wizualne anegdoty o tym nieustającym związku świata ludzkiego i roślinnego, o ich wzajemnych inspiracjach, a czasem potrzebie tolerancji.

Na swojej najnowszej wystawie w Miejscu Projektów Zachęty zatytułowanej Dzikie/Wild Małgorzata Jabłońska i Piotr Szewczyk zaprezentują prace stworzone specjalnie z myślą o tym pokazie oraz wcześniejsze projekty. Wszystkie łączy „przyrodniczy” temat. Wcześniejsze historie Jabłońskiej, realizowane samodzielnie – a z czasem wspólnie z Piotrem Szewczykiem – rozgrywały się przeważnie w scenerii miejskiej. Inspirowane były indywidualnymi doświadczeniami artystki wynikającymi z codziennej egzystencji albo z pełnionych wtedy przez nią społecznych ról, np. nauczycielki szkolnej. Prace z tamtego okresu mają przeważnie formę komiksu czy interaktywnej gry i nazywane są przez artystkę komputerowymi bądź animowanymi historiami. Znakiem rozpoznawczym Małgorzaty Jabłońskiej stały się zgeometryzowane postacie bohaterów, ciepło-ironiczny styl narracji i wyostrzony zmysł obserwacji otaczającej rzeczywistości.

Na swojej najnowszej wystawie w Miejscu Projektów Zachęty zatytułowanej Dzikie/Wild Małgorzata Jabłońska i Piotr Szewczyk zaprezentują prace stworzone specjalnie z myślą o tym pokazie oraz wcześniejsze projekty. Wszystkie łączy „przyrodniczy” temat. Wcześniejsze historie Jabłońskiej, realizowane samodzielnie – a z czasem wspólnie z Piotrem Szewczykiem – rozgrywały się przeważnie w scenerii miejskiej. Inspirowane były indywidualnymi doświadczeniami artystki wynikającymi z codziennej egzystencji albo z pełnionych wtedy przez nią społecznych ról, np. nauczycielki szkolnej. Prace z tamtego okresu mają przeważnie formę komiksu czy interaktywnej gry i nazywane są przez artystkę komputerowymi bądź animowanymi historiami. Znakiem rozpoznawczym Małgorzaty Jabłońskiej stały się zgeometryzowane postacie bohaterów, ciepło-ironiczny styl narracji i wyostrzony zmysł obserwacji otaczającej rzeczywistości.

Wystawaindywidualna Polowanie Angeliki Markul stanowi rozwinięcie wątków podejmowanych przez artystkę niemalże od początku jej kariery artystycznej. Za pomocą oszczędnych środków i gestów Markul buduje wyjątkowe sytuacje rzeźbiarskie i audiowizualne – enigmatyczne, wielowymiarowe, niepoddające się jednoznacznym interpretacjom i intrygujące sposobem wykonania. Bez epatowania makabrą i grą na emocjach widzów artystka, poprzez ucieczkę do świata natury, pokazuje emocjonalne i egzystencjalne stany człowieka, w szerszym zaś ujęciu – kondycję człowieka z jego pragnieniami, lękami i słabościami.

Wystawaindywidualna Polowanie Angeliki Markul stanowi rozwinięcie wątków podejmowanych przez artystkę niemalże od początku jej kariery artystycznej. Za pomocą oszczędnych środków i gestów Markul buduje wyjątkowe sytuacje rzeźbiarskie i audiowizualne – enigmatyczne, wielowymiarowe, niepoddające się jednoznacznym interpretacjom i intrygujące sposobem wykonania. Bez epatowania makabrą i grą na emocjach widzów artystka, poprzez ucieczkę do świata natury, pokazuje emocjonalne i egzystencjalne stany człowieka, w szerszym zaś ujęciu – kondycję człowieka z jego pragnieniami, lękami i słabościami.

Można powiedzieć, że głównym przedmiotem zainteresowania Anety Grzeszykowskiej są zmysły—zwłaszcza spojrzenie i jego (prze)moc—czy ogólniej zmysłowość ciała, jego autonomia wobec tego, co zwykliśmy nazywać „ja”, jego sposoby i formy bycia w świecie. Lecz na tym nie koniec. Zwłaszcza w ostatnich latach istotne miejsce w imaginarium artystki zajmuje czas jako kategoria tyleż centralna dla naszego doświadczenia co płynna i nieuchwytna. Interesują ją zwłaszcza momenty, w których ulegają zawieszeniu wyraźne granice między teraźniejszością a czasem przeszłym ukazując, jak te czasowości zamieszkują siebie nawzajem.

Można powiedzieć, że głównym przedmiotem zainteresowania Anety Grzeszykowskiej są zmysły—zwłaszcza spojrzenie i jego (prze)moc—czy ogólniej zmysłowość ciała, jego autonomia wobec tego, co zwykliśmy nazywać „ja”, jego sposoby i formy bycia w świecie. Lecz na tym nie koniec. Zwłaszcza w ostatnich latach istotne miejsce w imaginarium artystki zajmuje czas jako kategoria tyleż centralna dla naszego doświadczenia co płynna i nieuchwytna. Interesują ją zwłaszcza momenty, w których ulegają zawieszeniu wyraźne granice między teraźniejszością a czasem przeszłym ukazując, jak te czasowości zamieszkują siebie nawzajem.

Wystawa nawiązuje do idei podróży. Chodzi o podwójne znaczenie tego terminu. Z jednej strony jest to podróż psychodeliczna, uruchamiana przy wspomaganiu substancji psychoaktywnych, którą można odbyć nie ruszając się z miejsca. Z drugiej strony jest to podróż w zaświaty, ostateczna, domniemana wędrówka, której przebieg opisuje szereg mitów pod różnymi przebraniami. Nie chodzi tutaj zatem o turystykę, ani też o podróż służbową albo o wyprawę wyczynową. W obydwu wariantach ciało pozostaje unieruchomione albo przestaje mieć większe znaczenie a rzeczywistym napędem tej podróży staje się umysł. W realizacji artystycznej uwidoczni się również nawiązanie do twórczości i życia Williama S. Burroughsa, a w szczególności jego „Zachodniej krainy”, gdzie pojawiają się wątki eschatologiczne. W trakcie wystawy artysta zaprezentuje integralną realizację przestrzenną składającą się z obiektów i akwareli.

Wystawa nawiązuje do idei podróży. Chodzi o podwójne znaczenie tego terminu. Z jednej strony jest to podróż psychodeliczna, uruchamiana przy wspomaganiu substancji psychoaktywnych, którą można odbyć nie ruszając się z miejsca. Z drugiej strony jest to podróż w zaświaty, ostateczna, domniemana wędrówka, której przebieg opisuje szereg mitów pod różnymi przebraniami. Nie chodzi tutaj zatem o turystykę, ani też o podróż służbową albo o wyprawę wyczynową. W obydwu wariantach ciało pozostaje unieruchomione albo przestaje mieć większe znaczenie a rzeczywistym napędem tej podróży staje się umysł. W realizacji artystycznej uwidoczni się również nawiązanie do twórczości i życia Williama S. Burroughsa, a w szczególności jego „Zachodniej krainy”, gdzie pojawiają się wątki eschatologiczne. W trakcie wystawy artysta zaprezentuje integralną realizację przestrzenną składającą się z obiektów i akwareli.

Wystawa nawiązuje do idei podróży. Chodzi o podwójne znaczenie tego terminu. Z jednej strony jest to podróż psychodeliczna, uruchamiana przy wspomaganiu substancji psychoaktywnych, którą można odbyć nie ruszając się z miejsca. Z drugiej strony jest to podróż w zaświaty, ostateczna, domniemana wędrówka, której przebieg opisuje szereg mitów pod różnymi przebraniami. Nie chodzi tutaj zatem o turystykę, ani też o podróż służbową albo o wyprawę wyczynową. W obydwu wariantach ciało pozostaje unieruchomione albo przestaje mieć większe znaczenie a rzeczywistym napędem tej podróży staje się umysł. W realizacji artystycznej uwidoczni się również nawiązanie do twórczości i życia Williama S. Burroughsa, a w szczególności jego „Zachodniej krainy”, gdzie pojawiają się wątki eschatologiczne. W trakcie wystawy artysta zaprezentuje integralną realizację przestrzenną składającą się z obiektów i akwareli.

Przekrojowa wystawa 100 Lat Plakatu Rosyjskiego. Pokażemy wybór 122 najbardziej reprezentatywnych dzieł ze stuletniej historii tej dziedziny sztuki w Rosji. Wystawa eksponowana będzie w Biurze Wystaw Artystycznych (plakat reklamowy i kulturalny) oraz w Muzeum Karkonoskim (plakat propagandowy i społeczny). Plakaty pochodzą ze zbiorów Biblioteki Narodowej w Moskwie, zostały nam udostępnione przez art. pl. Jacka Wolffa. Wyboru prac dokonała Agata Saraczyńska. Na wystawie zgromadzono plakaty przekrojowo ukazujące dzieje tej dyscypliny sztuki, od secesyjnych początków, poprzez czasy rewolucji i wojny, trudy budowy socjalizmu, podbój kosmosu, aż po czasy pierestrojki. Zebrane plakaty stanowią wybór o różnorodnej tematyce, zaprezentujemy plakaty reklamowe, kulturalne, agitacyjne, wojenne, społeczne... Pochodzą one z różnych lat i są dziełami wielu autorów, od secesyjnych plakatów Taburina, Ponomarenki czy Kalmansona poprzez konstruktywistyczne prace Lisickiego, Rodczenki, Majakowskiego, do socrealistycznych plakatów Chudowa, Sawostiuka czy Uspienskiego. Jest to zbiór plakatów intrygujących, niejednokrotnie klasycznie pięknych, czasem prawdziwie groźnych. Prace prezentowane na wystawie zaopatrzone są w metryczki z tłumaczeniami tekstów znajdujących się na plakatach dla osób nie znających języka rosyjskiego. Wystawa poza swoimi walorami artystycznymi spełnia również rolę edukacyjną. Jest ona dla młodego pokolenia znakomitą lekcją historii, polityki, kultury i propagandy minionej epoki.

Przekrojowa wystawa 100 Lat Plakatu Rosyjskiego. Pokażemy wybór 122 najbardziej reprezentatywnych dzieł ze stuletniej historii tej dziedziny sztuki w Rosji. Wystawa eksponowana będzie w Biurze Wystaw Artystycznych (plakat reklamowy i kulturalny) oraz w Muzeum Karkonoskim (plakat propagandowy i społeczny). Plakaty pochodzą ze zbiorów Biblioteki Narodowej w Moskwie, zostały nam udostępnione przez art. pl. Jacka Wolffa. Wyboru prac dokonała Agata Saraczyńska. Na wystawie zgromadzono plakaty przekrojowo ukazujące dzieje tej dyscypliny sztuki, od secesyjnych początków, poprzez czasy rewolucji i wojny, trudy budowy socjalizmu, podbój kosmosu, aż po czasy pierestrojki. Zebrane plakaty stanowią wybór o różnorodnej tematyce, zaprezentujemy plakaty reklamowe, kulturalne, agitacyjne, wojenne, społeczne... Pochodzą one z różnych lat i są dziełami wielu autorów, od secesyjnych plakatów Taburina, Ponomarenki czy Kalmansona poprzez konstruktywistyczne prace Lisickiego, Rodczenki, Majakowskiego, do socrealistycznych plakatów Chudowa, Sawostiuka czy Uspienskiego. Jest to zbiór plakatów intrygujących, niejednokrotnie klasycznie pięknych, czasem prawdziwie groźnych. Prace prezentowane na wystawie zaopatrzone są w metryczki z tłumaczeniami tekstów znajdujących się na plakatach dla osób nie znających języka rosyjskiego. Wystawa poza swoimi walorami artystycznymi spełnia również rolę edukacyjną. Jest ona dla młodego pokolenia znakomitą lekcją historii, polityki, kultury i propagandy minionej epoki.